ÇOCUK SESİ

Çocuğunuzu Büyütürken Yalnız Değilsiniz..

ANNE OLMAYI ÖĞRENDİM...

Merhaba Birgül Hanım;

Arhan şu an 6 yaşında ilkokula başlayacak. Doğumundan 1 yaşına kadar önemli sorunlarımız olmadı diyebilirim. Çünkü hep yanındaydım. İşe başlamamla birlikte Arhan’da da değişiklikler başladı. İlk önce bakıcıyla başladık. 6 ay kadar bakıcıyla kaldı sonra olmadı babaanneye bıraktık 1 yıl kadar da babaanneyle kaldı ama bütün düzeni değişmişti. Düzeni düzensizlikti diyebilirim. Bütün gün aç duruyordu. Sadece akşam yemeği yiyordu canı istediği zaman uyuyordu. Bu da beni çok yoruyordu. Arhan’ın herşeyini ben üstlenmiştim...

Sonra farklı bir sorun yaşadım ve nereyle konuşacağımı bilmiyordum. Tuvalet eğitimine başlamamıştık. Arhan, onun altını değiştirmek için yatırmaya çalıştığımda ağlıyordu ve direniyordu. Bir arkadaşım sizden ve Çocuk Gelişim Ünitesinden bahsetti ve yanınıza geldik. Bizi o kadar sıcak karşıladınız ki kendimi çok rahat hissettim. Sorunumu söylediğimde bana “yatmaya mı yoksa alt değiştirmeye mi tepki veriyor” dediğinizi çok net hatırlıyorum. Çünkü o zamana kadar buna hiç dikkat etmemiştim. Bana farklı açıdan bakmam gerektiğini gösterdiniz. Babaanneyle birlikteyken bir şekilde kakasını gördüğünü ve ona tepki gösterdiğini anladım. Bunu ben tek başıma asla anlayamazdım. Çünkü etrafımda ve ailemizde hiç küçük bebek yoktu. Başkalarının tecrübelerini dinliyordum. Onlar da her zaman doğru çıkmıyordu...

Sonra Arhan 2 yaşında kreşe başlamak zorunda kaldı ve sorunlar daha da büyüdü. Tam herşeye hayır dediği bir zamanda hiçbir düzeni yokken kreşe gitmek ona çok zor geldi.Bu sefer kreşten şikayetler gelmeye başladı.Çünkü düzeni bozuyordu. Yemek yemiyordu, uyumak istemiyordu,öğretmenleriyle inatlaşıyordu.Kreşe gitmeyeceğim diye kendini yerden yere atıyordu. Tek başıma halledemeyeceğimi düşündüm ve bir hastanenin Çocuk Ruh Sağlığı Bölümü ile görüştüm. Psikolog Hanıma yaşadıklarımı anlattığımda “-sen ne yapıyorsun” dediğini hatırlıyorum.

Çünkü kreşe uyum sağlıyabilmesi için Arhan'ı sabah 4-5 gibi kaldırıp birşeyler yedirmeye çalışıyordum. Zaten kreşte kahvaltı yapmıyordu. Hem kahvaltısını yapsın hem de yorulsun enerjisini atsın ki uyku vakti geldiğinde zorlanmadan uyuyabilsin düşüncesindeydim. Hem öğlene kadar acıkmış da oluyordu az da olsa birşeyler yiyip uyuyordu. Bu şekilde kreşteki düzene alışır diyordum. Ama bu görüşme, benim hiç farkında olmadığım birşeyi anlamamı sağladı. Psikolog, “-Sizin hayatınız var mı?” dediğinde karşısında öylece kalakaldım. O zamana kadar sürekli Arhan'la savaştığımı farkettim. Yaşadığım şeylerin bir sorun olmadığını sadece yanlış davranışlarımızın bir sonucu olduğunu söylemişti. HAKLIYDI...

Arhan'ın uyku problemini halletmiştik ama yemek sorunu hala devam ediyordu. Tekrar sizinle görüştüğümüzde bana sebzeyi sulu yemek olarak yemesinin şart olmadığını böreğin ya da köftesinin içinde, farklı sunumlarla bu besinlere alıştırabileceğimi söylemiştiniz. İnternetten neyi nasıl yedirebileceğimi araştırmaya başladım ve faydası da oldu...

Sizin sayenizde tuvalet eğitimini sorunsuz atlattım. Bana eğitim için çocuğun hazır olduğunu nasıl anlayacağımı gösterdiniz. Daha önce de dediğim gibi başkalarının tecrübesi her çocukta aynı olmayabiliyor. Bana teoriyle pratiği birleştirebilmeyi gösterdiniz için çok teşekkür ederim. Artık çocuk gelişimiyle ilgili daha çok kitap okuyorum. Çocukların gelişim evrelerini çok iyi biliyorsunuz ve bence işinizi mükemmel yapıyorsunuz. Çocuklarımı büyütürken artık daha çok araştırmaya başladım. Artık başkalarının ne yaşadığından çok neyin sonucunda onu yaşadığını düşünmeye başladım. Sizin gibi biriyle tanıştığım için çok mutluyum. Bana çok şey kattınız. Şimdiye kadarki yardımlarınız için çok teşekkür ederim.

SEVGİYLE KALIN...

Paylaş |                      Yorum Yaz - Arşiv      4718 kez okundu

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın
Saat